|
Op verzoek van CDA Arnhem om iets over mijn werk in de Tweede Kamer te schrijven ga ik graag in. De trouwe volgers van de Kamer zullen weten dat onze werkweken meer dan ooit gedomineerd worden door de actualiteit van de dag. Per week houden we tegenwoordig ongeveer 4 à 5 spoeddebatten. Sommigen noemen dat ook wel de “waan” van de dag. Dat vind ik iets te afstandelijk. Het gaat namelijk vaak wel om zaken waar mensen direct of indirect mee te maken krijgen. Je kunt je alleen wel de vraag stellen of een spoeddebat ook oplossingen biedt. En meestal is dat niet zo. Mijn portefeuilles zitten niet zo erg in de dagelijkse actualiteit. Het zou echter zomaar kunnen dat we deze week een debat hebben m.b.t. adopties uit China. Het actualiteiten programma Netwerk heeft vorige week “onthuld” dat in de periode 2002-2005 aan het licht is gekomen dat in een Chinees kindertehuis kinderen waren opgenomen, die niet door hun ouders waren afgestaan, maar gekocht of geroofd. Overigens was dat gerucht in 2005 ook al tot ons gekomen en het Ministerie van Justitie heeft toen ook onderzoek gedaan. De autoriteiten in China hebben destijds verklaard, dat het niet om kinderen ging die naar Nederland voor adoptie in aanmerking kwamen. Rondom interlandelijke adoptie is de laatste jaren veel te doen. Wereldwijd zijn er veel meer ouders die kinderen ter adoptie in hun gezin willen opnemen dan dat er kinderen in aanmerking komen voor adoptie. Bovendien hebben steeds meer landen het zogenaamd Haags adoptieverdrag ondertekend, waardoor ze verplicht worden alles op alles te zetten om hun kinderen in eigen land bij adoptieouders onder te brengen. En hoe gek het ook klinkt: steeds meer landen vinden in eigen land adoptieouders; ook in China en ook in India, waar een paar maanden geleden gedoe om is geweest. Even terug naar de uitzending over China; natuurlijk moet tot op de bodem worden onderzocht wat er gebeurd is in de genoemde periode in China en wanneer inderdaad blijkt dat de biologische ouders dáár destijds onder valse voorwendselen hun kinderen zijn kwijtgeraakt dan is dat zeer ernstig. Trouwens het is minstens zo erg voor het geadopteerde kind en de adoptief ouders. De vraag is echter wat in een dergelijke situatie een spoeddebat in het Nederlandse Parlement aan oplossingen voor mogelijke misstanden in het verleden kan bijdragen. In de 7 jaren dat ik de adoptieportefeuille namens de CDA-fractie mag doen, zijn ieder jaar vragen te stellen bij een bepaald adoptieland. En is er inderdaad gebleken dat nooit 100% is uit te sluiten dat er ergens kwalijke praktijken t.o.v. de biologische ouders zijn geweest. Zo zijn alleenstaande moeders uit zeer arme landen gevoelig voor financiële druk en eerder bereid afstand te doen van hun baby, dan wij wellicht wenselijk achten. En u kent ook allemaal de uitzendingen van opsporing verzocht, waarin volwassen geadopteerden op zoek gaan naar hun oorsprong. Niet zelden vinden ze zowel hun ouders als broertjes en zusjes in leefomstandigheden, die niet vergelijkbaar zijn met ons land. Ziehier, een onderwerp, waar ik de laatste tijd veel aandacht aan besteed, een onderwerp ook dat heel leuke kanten heeft, maar soms in individuele gevallen zware schaduwkanten kent. U hoort er in de media nog meer over.
|